Ik stop ermee!

Enge Dingen Doen
Onlangs heb ik me ingeschreven voor een Online Festijn, zoals Jacqueline Vos-Kuizinga dat noemt. Het gaat over Enge Dingen Doen. Niet dat ik een bangerik ben, maar omdat ik in mijn dagelijkse leven tegen een aantal zaken aanloop waar ik vanaf wil. Soms heb je even dat zetje in de rug nodig om weer door te gaan en om weer nieuwe inzichten te krijgen. En dat gebeurde gisteren ook.

In een besloten groep delen de deelnemers persoonlijke verhalen, maar ook inspirerende quotes en filmpjes. Zo kwam ik dus het filmpje ‘Don’t chase your passion and maybe you’ll find it’ tegen van Elizabeth Gilbert. Een kort filmpje van ongeveer 2,5 minuut, maar kwam die even binnen!

Kruisbestuiven
Ze vertelde over twee typen mensen, een drilboor en een kolibrie. Mensen die precies weten wat hun passie is, gefocust zijn, recht op hun doel afgaan en zich niet laten afleiden: de drilboor. Het andere type probeert van alles uit en komt overal, neemt een beetje van dit, een beetje van dat, net zoals een kolibrie. Dat levert volgens Gilbert twee dingen op: enerzijds creëren ze een rijk leven met enorm veel complexe verbindingen. Anderzijds zijn zij het type dat zorgt voor kruisbestuiving in de wereld. En toen viel het kwartje. Met een brok in mijn keel besefte ik het ineens. Ik ben een kolibrie.

Waarom het me raakte?
Niet omdat dat vroeger mijn bijnaam was (hoe toevallig!), maar omdat ik inderdaad altijd van de ene naar de andere plek ga. Omdat ik mijn ideeën heb, ze mee neem en die continue verrijk met ervaringen van oude of nieuwe plekken waar ik kom. Omdat ik open sta voor veranderingen, ga voor het grotere plaatje en liever niet in hokjes denk. En nu ga ik inderdaad een nieuw Eng Ding Doen, loslaten dat ik een passie MOET vinden. Ik ga gewoon doen wat ik altijd doe en het brengt me precies waar ik moet zijn.

Onderzoek ZIGO Badminton Bedrijventoernooi

Naast mijn werk, eigen bedrijf en gezin ben ik ook als vrijwilliger actief bij mijn badmintonclub. Ik houd me binnen de club bezig met het ZIGO Badminton Bedrijventoernooi, social media, (interne) communicatie.

In 2016 bestond het ZIGO Badminton Bedrijventoernooi 10 jaar. Een mooi moment om eens bij stil te staan. In die jaren heeft BC ZIGO heel wat bedrijven mogen ontvangen. Sommigen eenmalig, anderen meer dan 3 of zelfs 5 keer. Ik was bij die allereerste keer en ook bij de allerlaatste. Een aantal keer ben ik er helaas niet bij geweest. Maar één ding is zeker. Er is best veel veranderd. En daar wil de club wat aan doen.

In 2017 wil BC ZIGO er weer een gezellig toernooi van maken, maar dan wil de club wel weten wat (potentiële) deelnemers belangrijk vinden. Met jouw feedback kunnen we er weer iets moois van maken! Help je mee?

De vragenlijst is bedoeld voor ondernemers en bedrijven uit de gemeente Alphen a/d Rijn en aangrenzende gemeenten.
Vul de vragenlijst Badminton Bedrijventoernooi in. Je kunt hem tot en met 12 oktober invullen.

Oh ja, zet donderdag 20 april 2017 alvast in je agenda!!

Alvast bedankt voor je input! Tot volgend jaar!

Groetjes,
Roswitha Kazic-Koliloedjoer
Organisatie ZIGO Badminton Bedrijventoernooi

5 wijze lessen uit mijn 1e jaar als ondernemer

In oktober 2012 ben ik begonnen als ondernemer met mijn eigen bedrijf. In het afgelopen jaar ben ik mezelf meerdere malen tegen gekomen, figuurlijk gesproken. De reis van werknemer naar ondernemer gaat nu eenmaal niet vanzelf. En ik ben ook nog lang niet op de plaats van bestemming. Ondertussen ben ik wel een stuk wijzer geworden. De lessen die ik heb geleerd deel ik graag met je.

Vind je passie
Als je jouw passie weet te vinden, kun je een ander laten weten dat jij er bent. Dan kun je er pas voor zorgen dat je de aandacht lang genoeg blijft vasthouden om anderen te raken. Dan pas lukt het om jezelf in de spotlight te zetten. Geen of weinig passie? Dan ben je er, net als de rest, één van ‘dertien in een dozijn’. Heb je je passie gevonden, maar blijf je eraan twijfelen of het wel je passie is? Laat het dan vooral los en ga opnieuw op zoek.

Winning team
Verzamel een ‘winning team’ om je heen. Mensen die in je geloven. Die je kan vertrouwen. Waar je mee kunt sparren. Waar je mee kunt samenwerken. Die jouw werk uit handen kunnen nemen. Mensen die jouw ambassadeur willen zijn. Die bij potentiële klanten een goed woordje kunnen doen. Maar die ook kritisch zijn en je een spiegel voor houden. Of een schop onder je kont geven als dat nodig is. En vergeet niet dat je ook in je privésituatie een ‘winning team’ nodig hebt. Denk bijvoorbeeld aan een partner die achter je staat, een hulp in de huishouding of een goede oppas. Want samen sta je écht sterker.

Geen woorden maar daden
Ga het nu allemaal maar eens echt dóen! Dit is wat mij betreft de belangrijkste les. Want ondernemen is doen, doen en nog eens doen! Je kunt de mooiste ideeën, de juiste connecties en de perfecte omstandigheden hebben, maar als je er verder niets mee doet en geen actie onderneemt, dan heb je er nog steeds niets aan. Dus niet te lang blijven hangen of stil staan bij iets, ga maar een half jaar ervaren of iets werkt of niet. En werkt het niet, dan stop je ermee en ga je weer verder met je volgende idee of doel!

Geloof in jezelf
Tijdens één van de netwerkbijeenkomsten die ik heb bezocht, zei iemand tegen me: ‘Wat er ook gebeurt, blijf vooral in jezelf geloven.’ Het leven van een ondernemer gaat namelijk niet altijd over rozen. Soms is het écht niet makkelijk. Juist dán is het belangrijk om in jezelf te blijven geloven. Vind je dat lastig? Ga dan eens met je ‘winning team’ praten en vraag om advies en hulp. Want als jij niet in jezelf gelooft, wie doet het dan wel?

De aanhouder wint…
Een zelfstandig ondernemer weet dat er pieken en dalen zijn in zijn bestaan. Hoe je je in deze stormachtige beginfase staande houdt, is door je te focussen op dat ene puntje op de horizon. Want als je je doel(en) niet uit het oog verliest, dan weet je tenminste waar je het allemaal voor doet. Dan is het ook stukken makkelijker om bepaalde keuzes te maken. En als vanzelf vallen de puzzelstukjes in elkaar. Ook al kan dat soms veel langer duren dan je in gedachten had. Geef in ieder geval nooit op. Hou je focus scherp!

Dit wordt jouw jaar! – Dr. Ben Tiggelaar

2013_02 Boekrecensie Dit wordt jouw jaar - Ben TiggelaarEen tijd geleden voelde ik dat ik niet lekker in m’n vel zat. Leergierig als ik ben, besloot ik aan zelfhulp te doen. Ik stortte mij volledig op allerlei boeken waarin de schrijvers van alles beloofden. Slechts 1 boek sprong er écht uit.

Het boek ‘Dit wordt jouw jaar!’ van dr. Ben Tiggelaar kwam uit in 2011 als de opvolger van zijn andere inspirerende boek en bestseller ‘Dromen, durven, doen’. Waarom sprak dit boek mij nu zo enorm aan? Ik wilde ontsnappen uit een negatieve vicieuze cirkel. Dat lukte in mijn ogen alleen, als ik beschikte over voldoende zelfkennis. Met de vragen die in dit boek aan bod kwamen, leerde je steeds meer over jezelf. Dat was ook niet zo gek met 12 krachtige lessen in persoonlijke verandering.

In de praktijk bleek dat ik een aantal van die vragen onbewust al aan het beantwoorden was. Ik wilde tenslotte veranderen. Met wat extra vragen wist ik mijn koers te bepalen. Maar toen kwam het doorbreken van oud gedrag en stimuleren van nieuw gedrag. Met de ‘uit het leven gegrepen’ voorbeelden en de concrete opdrachten was dit gelukkig een stuk makkelijker dan ik had verwacht.

Inmiddels ben ik zo’n 1,5 jaar verder en het boek heeft me veel meer gebracht dan ik zelf had gedacht. Ik ben ervan overtuigd dat dit boek voor iedereen iets waardevols kan opleveren. Toen ik het las, was ik in loondienst en zocht ik hulp in het kader van mijn persoonlijke ontwikkeling. Nu 1,5 jaar verder ben ik zelfstandig ondernemer en zijn de vragen en opdrachten nog net zo handig om als ondernemer bij stil te staan. Dat had ik zeker niet verwacht!

De belangrijkste conclusie voor mij: veranderen kost tijd en geef het dan ook die tijd. Alles komt op het moment, zodra de tijd daar rijp voor is. Een andere belangrijke conclusie is: laat je niet leiden door angsten, maar ga het gewoon maar doen. Ervaar het, maak die misstap en sta weer op om er sterker van te worden!

Dus… neem de tijd om dat boek te lezen! Gewoon doen!

En daarom… geen gratis kranten!

Na een lange dag op kantoor plof ik neer in een vierzitsbankje in de trein. Ik ben er minstens 20 minuten voor vertrek. Met dichte ogen probeer ik nog even te genieten van een paar rustige momentjes. Zo meteen stroomt de trein namelijk helemaal vol. De vroege vogels zijn weer op weg naar huis, de pubers hebben er een schooldag op zitten en de huisvrouwen hebben hun huishoudgeld er veel te snel doorheen gejaagd in de binnenstad van Utrecht. Nog steeds met gesloten ogen voel ik dat er iemand schuin tegenover me is komen zitten. Snel spiek ik met één oog en scan de jongen van top tot teen. Hij doet me denken aan Wolverine van X-men. Zijn haar overeind en een baard net zoals Wolverine. Zelfs z’n blik heeft er heel wat van weg. ‘Grappig…’ denk ik en doezel weer weg. Dan ploft er iemand naast me. Ik kan niet zien wie het is, maar aan de schoenen leid ik af dat het een man moet zijn. Hij blijft tot de volgende halte naast me zitten. In de vierzits naast ons komt een plek vrij, de man stuift op en claimt de plek door zijn tas en jas op de stoel naast hem uit te stallen en breeduit te zitten. Dan heb ik alle tijd om hem eens aandachtig te observeren.

 

Het is een kale man met opzij nog wat haar. Ik schat halverwege de 40. Uit z’n zwarte aktetas vist hij een Metro en De Pers. Een man met een goede opleiding uit een hogere welstandsklasse dus. Uit z’n kleding is dat niet af te leiden. Het oogt zelfs wat slonzig. Hij draagt een bruine bril, klassiek model. Een zwart jasje met een blauw-wit gestreept overhemd met het bovenste knoopje los op een blauwe spijkerbroek (volgens mij allang uit de mode, maar goed…). Zwarte afgezakte en uitgelubberde sokken en bruine vale schoenen. Aandachtig leest hij de krant. Van links naar rechts, van boven naar beneden. Niets leidt hem af.

 

Hij begint met zijn pink, daarna zijn ringvinger en ook andere vingers komen aan bod. Eerst verdwijnt zijn pink in zijn neus. Zijn neus is niet enorm groot, maar wel voldoende groot om eens uitgebreid in te wroeten. Als zijn pink iets te pakken heeft, brengt hij het vervolgens naar zijn mond. Hij maakt ongegeneerd lichte kauwbewegingen zonder op of om te kijken. Dan waagt hij een poging met zijn iets dikkere ringvinger. Hij zet iets meer kracht dan zoëven en draait flink rond. Ook deze vinger belandt met de vangst in zijn mond. Pink, ringvinger en wijsvinger wisselen elkaar steeds sneller af. Dan is het tijd om zijn duim in te zetten. Hier zit wel een speciale tactiek achter. Zijn duim, met de zachte kant boven, steekt hij in zijn neus. Zijn wijsvinger zet hij op zijn neusvleugel om zijn neus vast te klemmen. Zijn duim schuift een aantal keer heen en weer en ook draait hij een beetje van links naar rechts. Hij kijkt even van zijn krant op over de rand van zijn bril om dit werkje te bekijken. Aandachtig bestudeert hij de inhoud van zijn neus om deze daarna in zijn mond te steken. Deze tactiek herhaalt hij nog wel een paar keer om er zeker van te zijn dat er niets meer achterblijft. De klus is geklaard!

 

Dan krabt hij eens flink door zijn nog aanwezige haar en over zijn kale hoofd. Pulkt nog eens wat in zijn neus, uit gewoonte. Vervolgens maakt hij zijn duim en wijsvinger nat om de pagina van de krant om te slaan en leest rustig verder. En daarom… lees ik dus geen gratis kranten in de trein!